امروز خوشبختم.

به چشم دیدم که طلایی هدیهی خدا برای پاییز زندگی من است... قایقی که از غرق شدن نجاتم داد.

امروز ممنونم با تمام سلول ها و توانی که در من است ممنونم.

به خوشبختی عادت ندارم و هر لحظه منتظرم تا تمام بشود و زندگی روی سرم آوار... 

اما شاید هم عادت کردم! کسی چه میداند!

تکرار میشوم تکرار میشوی تکرار میشود نمیبینم...

چرا نمیفهمی؟

چون سخته. نفهمی از سختیش کم میشه؟ نه بازم سخته.

مثل کندن زخمی که کم کمک داره جوش میخوره... اگه میشد؟

اگر خواب نبود؟

اگر اگر اگر

بفهم!